Elle Oynanan Top Oyunu: Bir Umut, Bir Kaybediş
Bazen küçük bir an, bir oyun bile, insanın hayatında büyük bir iz bırakır. Kayseri’deki o çocukluk yıllarımı hatırlıyorum; ne kadar basit, ne kadar saf bir mutluluktu. Fakat, “Elle oynanan top oyunu nedir?” sorusunun benim için anlamı, sadece bir oyun olmaktan çok, bir dönüm noktasına, hayal kırıklığına ve içsel bir değişime işaret etti. Bu yazıda, bir anı anlatmak istiyorum; hem kalbimi hem ruhumu oynatan, bazen öfkelendiren, bazen de içimi ısıtan bir oyun…
Oyun Başlıyor: Heyecanla İlk Adımlar
Çocukken, arkadaşlarla evimizin önündeki boş alanda oynamayı çok severdik. Elimizdeki top, o kadar kıymetliydi ki, her birimizin hayalini süslerdi. Tabii ki, o zamanlar kurallar yoktu, kimse kuralcı değildi. Sadece koşmak, bağırmak ve kazanmak vardı. Oynamaya başladığım ilk anı hatırlıyorum; topu yakaladım, karşımdaki arkadaşım topu atmaya çalıştı ama ben hemen ellerimle topu tutup sanki bir şampiyon gibi yere vurdum.
İlk başta, topu elle tutmak bile bana o kadar doğal gelmişti ki. Ellerimle her topu yakaladığımda dünyadaki en güzel şeyleri yapmış gibi hissediyordum. Kendimi güvende hissediyordum; çünkü bu oyun bana hayatta en çok güvendiğim şeyin ne olduğunu öğretmişti: Kendim.
O dönemin heyecanını, o zamanların saf mutluluğunu anlatmak zor. Oynamaya başladığımızda zaman nasıl geçiyordu, hiç fark etmiyorduk. Gözlerimiz parlıyor, sesimiz yükseliyor, top bir bu tarafta, bir diğer tarafta koştururken içimizdeki çocuk en güzel oyununu oynuyordu.
Oyun Büyüyor: Kardeşimle Oynadığım Zaman
Bir gün, komşumuzdan aldığımız top biraz daha büyüktü. Evet, o zamanlar top almak bizim için küçük bir lükstü, o yüzden mutluluğumuz her zamankinden çok daha büyüktü. Hemen kardeşimle sokakta oynamaya başladık. Ama bu oyun biraz farklıydı. Kardeşim küçük olduğu için ben ona karşı çok dikkatli oynuyordum. Hani şunu diyebilirim: “Bir abla, bir kardeşe karşı hiç kaybetmemeli.” Ama kaybettiğim bir an vardı, ve o anı unutmak belki de yıllarımı aldı.
Bir top attım, kardeşim her zamanki gibi yakalayamadı. İçimde bir şeyler kırılmaya başlamıştı. Oynamaya devam ettim, ama topu ona daha az atar oldum. Hep kazanmak istedim, çünkü her şeyin en iyisini yapabileceğimi düşünüyordum. Ama o an kardeşime topu atmadığımda, kaybetmeye başladığımı fark ettim. Hayatın tam olarak nasıl işlediğini anlamadım o zaman, ama bir şeyler eksikti. Oynamadıkça, eğlence de azalıyordu.
Bazen, o topu ona atarken daha fazla gülebileceğimi, birlikte daha çok zaman geçirebileceğimi düşünürdüm. Ama o anı, o hayal kırıklığını bir kenara koyamadım. Kendi içimde kaybettiğimi hissettim. Ne kadar çok kazanırsam kazanayım, içimde bir eksiklik vardı.
Oyun Sonrası: Bir Kayıp, Bir Hayal Kırıklığı
O günler hızla geçti. Bir sabah, yine topu alıp dışarı çıkmak istedim ama kardeşim oynamak istemedi. O zamanlar, bir çocuk için, oyun oynamamak neredeyse ölüm gibiydi. Ama sonra fark ettim ki, büyüdükçe insanın oyunları da değişiyor. Topları atmak, elleriyle yakalamak yerini başka şeylere bırakıyor. Çocukluğumda kazandığım oyunlar artık o kadar anlamlı gelmeye başlamadı. Her zaman kazanmaktan ve hep bir adım önde olmaktan mutlu olamayacağımı gördüm. Gerçek kazanç bazen kaybetmekteydi, belki de.
O gün, kaybetmenin anlamını daha derinden kavradım. Ne kadar istediğimizi kazansak da, en güzel oyun aslında başkalarına eğlenceyi, mutluluğu ve huzuru sunabilmekti. Ama o an bu olgunluğa sahip değildim, işin doğrusu kaybettiğimde hayal kırıklığım o kadar büyüktü ki, bir daha o oyunları oynamak istemedim. Ellerimle topu bir kenara koyup, gökyüzüne bakarken içimden bir ses “Her şeyin sonu vardır” diyordu.
Ama Oynayacak Yeni Oyunlar Var
Bir süre sonra, top oyunlarını bıraktım. Oyun oynamak, hayal kırıklığını hissetmek ve kaybetmek benim için o kadar zor hale gelmişti ki, her şeyden uzaklaşmak istedim. Ama bu, yalnızca fiziksel bir uzaklaşmaydı. Bir gün, hayatın bana başka bir oyun sunduğunu fark ettim. Kardeşimle birlikte artık top oynamıyorduk, ama başka oyunlar vardı. Okulda, iş yerinde, hayatta… Artık kazanmanın ve kaybetmenin anlamı çok farklıydı.
İçimdeki küçük çocuk hâlâ her zaman kazanmak isterdi, ama artık kazandığım zaman başkalarına da eğlenceyi, mutluluğu vermek gerektiğini biliyordum. Ellerimle oynadığım top, artık hayatın başka yönlerine yönelmişti. Kardeşimle, arkadaşlarımla, hatta iş hayatımda yeni oyunlar oynadım.
O çocukluk anıları, o basit oyunlar, hep bir kenarda duruyor ama artık bir anlamı var. Elle oynanan top oyunu nedir? Sorusu bir oyun değil, hayatın ta kendisi gibi hissettirmeye başladı. Kaybettiklerim de bana bir şeyler öğretti, kazandığımda ise bu kazançlar sadece benim değildi. En değerli oyunlar, başkalarıyla oynadıklarımızdı.
Sonuç: Oynadıkça Büyümek
Hayat bir oyun, ama bazen kaybetmek gerekiyor ki daha fazla öğrenebilelim. Elle oynanan top oyunu, benim için aslında bir başlangıçtı. O çocukluk döneminde kazandıkça mutlu olmak istedim, ama büyüdükçe kazanmaktan daha fazlası olduğunu fark ettim: paylaşılan mutluluk, birlikte geçirilen zaman, anıların birlikte biriktirilmesi… Ve en önemlisi, kaybetmek de bir şeyler öğretiyor.
Bugün, hâlâ zaman zaman o çocukluk yıllarını hatırlıyorum. Topu tekrar ellerime alıp oynamıyorum belki ama içimdeki o oyun ruhu hâlâ canlı. Oynadıkça büyüdüm, kaybettikçe öğrendim ve kazandıkça daha fazla paylaştım.