Hakkak Yumni Kimdir?
Hayat bazen, birini tanımadan önce ona duyduğumuz ilgiyi, bir hikâye içinde kaybolarak anlamamıza olanak tanır. Hakkak Yumni, ismini duyduğum ilk anda içimi saran bir merak vardı. Zamanla, onun sadece bir figür olmadığını, gerçekte bir duygunun, bir dönemin ve bir halkın sesinin temsilcisi olduğunu fark ettim. Onu tanımak, sadece bir ismi öğrenmek değil, bir duyguyu keşfetmekti. Hikâyesi, bize hem eski hem de yeni olanı gösteriyor.
İki karakter üzerinden bu hikâyeyi anlatmak istiyorum: Biri, her zaman çözüm odaklı, stratejik düşünen ve her şeyin bir çözümü olduğuna inanan bir erkek; diğeri ise empatik, ilişkisel ve her anın içinde duyguyu hissedebilen bir kadın. Birbirlerinden farklı gibi görünseler de, hayatlarında benzer bir boşluğu doldurmak için bir araya gelirler.
Bir gün, küçük bir kasabada, Hakkak Yumni’nin izini süren bir adam vardı. İsmi Yılmaz’dı. Yılmaz, her şeyin bir nedeni olduğu ve her sorunun bir çözümü bulunduğuna inanan bir insandı. Hayatındaki her karmaşayı bir bulmacaya benzetir, mantıklı çözümlerle her şeyi düzeltmeye çalışırdı. Fakat bir gün, o kadar çok çözüm aradığı halde, her şeyin ters gitmeye başladığını hissetti. İçindeki boşluk, bir tür hüsran yaratıyordu.
O dönemde, kasabaya gelen bir kadın vardı: Selma. Selma, ilişkileri, duyguları ve insanları anlamada derin bir yeteneğe sahipti. Yılmaz’ın stratejik aklını, çözüm odaklı yaklaşımını gördü. Ama o, başka bir şey arıyordu. İnsanların hissettiklerini, onların derinlerinde sakladıkları korkuları ve arzuları anlamaya çalışıyordu. Yılmaz ona soğuk ve mesafeli baksa da, o, Yılmaz’ın sadece mantığa değil, duygulara da ihtiyacı olduğunu hissediyordu.
Hakkak Yumni, bir gün kasabaya geldi. İsmi kasabanın her yerinde yankılanıyordu. Ancak, Hakkak Yumni’nin kim olduğunu merak eden Yılmaz, kadim bir bilgiyi aradığını fark etti. Yumni’nin kimliği, çözülmesi gereken bir bilmece gibiydi. Ancak, bir noktada Yılmaz’ın çözüm odaklı yaklaşımı yerini bir boşluğa bıraktı. Yumni’nin kimliğini öğrenmek, onun hikâyesini çözmek, Yılmaz’ın düşündüğü kadar basit bir şey değildi. Hakkak Yumni, sadece bir isim değil, bir anlayıştı.
Selma ise Yılmaz’a çok farklı bir açıdan bakıyordu. Yumni’yi, sadece bir isim olarak görmek yerine, bir yaşam biçimi olarak düşünüyordu. Bu, Yılmaz’ın fark etmediği, gözden kaçırdığı bir bakış açısıydı. Yumni’nin kimliğine dair doğru cevabı bulmak, sadece mantıkla değil, empatiyle mümkün olabilirdi. Selma, Yumni’yi çözmek yerine, onun içindeki insanlık hallerini ve hayatın karmaşasını anlamaya başladı. Yumni’nin kim olduğunu sorarken, aslında kendi kimliklerini de sorguluyorlar, kendi iç yolculuklarına çıkıyorlardı.
Bir akşam, Selma ve Yılmaz kasaba meydanında karşılaştılar. Yılmaz, bir anlık suskunlukla Selma’ya baktı. Gözlerinde hala çözmeye çalıştığı bir sorun vardı. Selma, Yılmaz’ın düşüncelere dalan bakışlarını gördü ve ona şöyle dedi: “Yılmaz, Hakkak Yumni’yi bulmak sadece bir cevaba ulaşmak değil, o cevabın peşinde kaybolmak da olabilir.” Yılmaz, ona bir süre sessizce baktı, sonra derin bir nefes aldı.
Hakkak Yumni’nin kim olduğunu artık kesinlikle bilemiyordu. Ama belki de cevaba ulaşmak, soruyu doğru bir şekilde sormaktan geçiyordu. Ve o soruyu, birlikte arayacaklardı.
Hikâyenin sonunda, Yılmaz ve Selma, çözüm arayışlarında birbirlerinden öğrenmeye başladılar. Yılmaz, mantığın ötesinde duyguyu anlamayı; Selma ise duygularını mantıkla birleştirerek daha sağlam bir zemin bulmayı öğrendi. Hakkak Yumni’nin kim olduğu belirsizdi, ama belki de önemli olan bu belirsizlikti. Çünkü bazen, en değerli keşifler, ne kadar ararsak arayalım, sonuca varamayacağımız bilgilerdir.
Peki, Hakkak Yumni kimdir? Belki de cevabını bulmak, bir yolculuğun sonu değil, başlangıcıdır. Sizce?